YALNIZLIK...
Yağmur sonrası
Kızıl bir akşamüstü
Bir çilingir sofrası
Başında bütün dostlar
Oturmuş dem vuruyor
Geçmişten gelecekten
Bir türkü tutturmuşlar
Sevda yüklü bulutlara
Deniz derya olmuş bütün coşkusuyla
Fırçaları bir yeşile batırıp ormana dalıyorlar
Bir maviye salıp gökyüzüne…
Sonra tek tek siliniyor yüzler
Türkü bitiyor.
Sofra kendiliğinden gidiyor önünden
Deniz kuruyor
Alışmış, öyle kalmış
Alışmak zorundaymış
Boyun eğmiş, kabullenmiş
Öyle gerekliymiş…
Bir yalnızlık kalmış başında
Bir de unutamadığı türküler
tüm alışmalardan sonra
örüpte bitiremediği
kendisiyle başbaşa
yeni zamanlara dalmış…
oya
Yorum (4) | Yorum Yaz | Kalıcı Bağlantı
<Önceki Yazılar | Sonraki Yazılar>